Linken naar deze pagina?
"Tien jaar geleden kwam ik naar Nederland. In Letland studeerde ik rechten, maar ik wilde een tijdje naar het buitenland. Ik ging met een officieel bureau in zee en regelde een plaats als au pair bij een Russisch gezin in
Den Haag. Dat gezin heb ik nooit gezien. Op Schiphol werd ik opgehaald door een vrouw die meteen mijn paspoort afgepakte. Een paar dagen later werd duidelijk dat ik in een criminele organisatie terechtgekomen was en dat ik
in de prostitutie moest werken. Natuurlijk, ik heb geprotesteerd. Tot ze me een foto van mijn zoontje Edij lieten zien. Ze zeiden dat ze hem zouden weten te vinden als ik niet deed wat van me werd verwacht."
"Op de allereerste dag begon ik met een paar glazen alcohol op, anders was het werk niet te doen. Ik wilde niet, ik was bang en ongelooflijk gespannen. Ik hield steeds in mijn achterhoofd dat ik het voor Edij deed, voor zijn veiligheid. Door slaapgebrek en te weinig eten was ik altijd wazig. Later kwam ik erachter dat de pooiers ons ook drogeerden. We werkten twintig uur per dag en ik woog na drie maanden nog maar 43 kilo. Er waren wel eens klanten die vroegen of ik het werk wel vrijwillig deed. En of ze misschien iets voor me konden doen. Maar dat hield ik altijd af. Ik was zó bang dat zo iemand me zou verraden, dat ik mijn mond niet open durfde te doen. Iemand bellen was ook geen optie. De politie? Daar verwachtte ik
niets van: die kwamen af en toe in de club om te vragen of de muziek wat zachter kon, en dan dronken ze iets aan de bar."
"Als slachtoffer van vrouwenhandel kreeg ik een verblijfsstatus voor de duur van het proces, en was ik verplicht te getuigen in rechtszaken.""Die periode in de prostitutie heeft drie maanden geduurd. Hoe ik eruit gekomen ben, is nogal een ingewikkeld verhaal, maar uiteindelijk zat ik op het politiebureau en heb ik alles verteld. Ik hoopte dat ik daarna naar huis kon, naar mijn zoon, om mijn leven weer op te pakken. Maar ik was beland in de zogenaamde 'B9-regeling': als slachtoffer van vrouwenhandel kreeg ik een verblijfsstatus voor de duur van het proces, en was ik verplicht te getuigen in rechtszaken. Ook in langdurige rechtszaken rond afrekeningen die ik had gezien. Ik kreeg een uitkering, was verplicht te solliciteren, maar mocht geen werk aannemen want ik had geen werkvergunning. Totaal absurd. Ik voelde me ongelooflijk beetgenomen. Toen ik mijn verhaal deed bij de politie, had niemand me de consequenties daarvan verteld. Nu kon ik dus niet terug naar huis, mijn zoontje kon niet naar Nederland komen, en ik kreeg geen bescherming. Ik leefde in voortdurende angst.
Het gevoel geen controle te hebben over mijn leven zat me nog het meeste dwars. Ik mocht niet werken, niet studeren, niets. Ik kon geen nieuw leven beginnen, geen eigen keuzes maken. Ik was ook ontzettend labiel, vooral de eerste jaren. Achterdochtig, ik vertrouwde niemand."
"Er is me de afgelopen jaren ook
iets onherstelbaars afgenomen: mijn vertrouwen in mensen.""Sinds een jaar heb ik een gewone verblijfsvergunning in Nederland. Letland hoort nu immers bij de EU en ik mag hier gewoon zijn, net als mijn zoontje, die ik een paar jaar geleden illegaal naar Nederland heb gehaald. Ik heb psychologische hulp gehad om de periode in de prostitutie te verwerken en om weer wat greep te krijgen op mijn leven. Nu voel ik me behoorlijk sterk. Ik ben strijdbaar geworden, en gemotiveerder dan ooit om er zelf wat van te maken. Maar er is me de afgelopen jaren ook
iets onherstelbaars afgenomen: mijn vertrouwen in mensen. Ik ben gebruikt, op allerlei manieren, en dat blíjft een afschuwelijk gevoel."
Anna Ziverte heet in werkelijkheid anders.
Anna Ziverte schreef onder die schuilnaam een boek over haar ervaringen, dat eind maart verschijnt bij uitgeverij Saffraan. Het heet Valse Belofte en kost € 17,50.
Maart 2005
©2005 Fréderike Geerdink
site-engine: Pęng Smart Web Design
- beheer