Gepubliceerd in Viva:

Paulien (34) ging bij haar man weg voor een spannend leven met haar minnaar

“Bij de advocaat heb ik alleen maar gehuild. Ik had zo’n spijt…”

Ze was al een tijdje uitgekeken op haar huwelijk. En toen ze ook nog vreselijk verliefd werd op een ander, stond Pauliens besluit vast: ze wilde scheiden. Maar na een paar wilde maanden met haar nieuwe vriend begon ze te twijfelen.

“Een jaar lang heb ik in een soort tweede puberteit gezeten. Ik ging zelfs door de week tot vier uur stappen, ik heb gezoend met jongens die acht jaar jonger waren dan ik en die ik niet eens goed kende, ik ging naar hippe feestjes en vond het geweldig dat ik in Amsterdam woonde want dáár gebeurde het. Een heel ander leven dan ik daarvoor met Huub had. Getrouwd, een koophuis in een middelgrote stad, een vaste baan. En nu heb ik dat leven met Huub weer terug, mijn puberteit is voorbij. Ons leven samen voelt beter dan ooit."

"Ik merk dat ik nu veel trotser ben op mijn relatie met Huub dan voorheen. We doen veel ‘stellen-dingen’ en daar geniet ik enorm van, terwijl we daarvoor veel meer allebei ons eigen leven hadden. Toen we in het begin van onze relatie gingen samenwonen, had ik zelfs gezegd dat ik niet te veel ‘Huub-en-Paulien-dingen’ wilde doen. Ik bracht veel tijd met mijn vrienden door, ook in het weekend, en ik werkte wel zestig uur per week. Huub werkte ook hard, we denderden allebei maar door. Huub paste zich tegelijkertijd erg aan mij aan. Hij verzorgde me, daar komt het eigenlijk op neer. Hij zorgde dat het eten klaar was als ik uit mijn werk kwam, hij klaagde nooit, eiste me nooit op. In praktische zin was dat fijn, maar ik merkte dat hij niet meer de gepassioneerde, gedreven man waar ik ooit verliefd op was geworden. Hij was, vond ik, ingeslapen, ik raakte op hem uitgekeken, vond het niet spannend meer met hem."

"Hij was een stuk jonger dan ik – begin twintig, terwijl ik 31 was – en hij leidde een leven waar ik echt jaloers op was. Hij deed aan bergbeklimmen, zong in een bandje, ging naar grote hippe feesten.""Dat realiseerde ik me allemaal pas echt toen ik verliefd werd op iemand anders. Lucas heette hij, en ik leerde hem kennen via vrienden van me. Hij was een stuk jonger dan ik – begin twintig, terwijl ik 31 was – en hij leidde een leven waar ik echt jaloers op was. Hij deed aan bergbeklimmen, zong in een bandje, ging naar grote hippe feesten. Wauw, dacht ik, dat wil ik ook! Lucas paste precies bij de levensfase waar ik op dat moment in terecht kwam.
Ik heb er al snel met Huub over gepraat. Ik zei dat ik verliefd was en dat ik het leven dat we samen hadden, niet meer wilde. Hij raakte daar natuurlijk ontzettend van in de war en was heel verdrietig, maar hij heeft niet geprobeerd me op andere gedachten te brengen. Ik was ook overtuigend denk ik, wist zeker dat ik niet met hem verder wilde en hij voelde wel dat hij daar niets aan kon doen.
Binnen vier, vijf weken was mijn leven totaal veranderd. Behalve dat mijn relatie met Huub voorbij was, vond ik ook een andere baan. Binnen hetzelfde bedrijf, maar op een andere afdeling, waar ik makkelijk veel minder dan zestig uur per week kon werken. Ik sliep ’s nachts bij Lucas of bij een vriendin en stortte me helemaal op mijn nieuwe leven. Ik vond het echt geweldig als ik op maandag op mijn werk kwam en allemaal spannende verhalen over het weekend kon vertellen. Een paar weken later kreeg ik zelfs mijn eigen plek in Amsterdam, want een vriendin ging samenwonen en zocht iemand die in haar appartement wilde. Ik had het helemaal voor elkaar."

"Er was een enorme aantrekkingskracht tussen ons, maar het was niet zo vertrouwd als met Huub. We hadden telkens een impuls nodig om het samen leuk te hebben.""Ondertussen liep de relatie met Lucas niet echt lekker. Ik was erg verliefd op hem en soms was ik vanwege hem echt in een eiforische stemming, maar mijn relatie met Huub achter me laten vond ik toch moeilijker dan ik had verwacht. Mede daardoor ging het steeds aan en uit tussen Lucas en mij. Er was een enorme aantrekkingskracht tussen ons, maar het was niet zo vertrouwd als met Huub. We hadden telkens een impuls nodig om het samen leuk te hebben. Gewoon een avondje op de bank zitten, konden we niet. Lucas vond dat onzin, maar ik voelde dat heel sterk.
Ik weet ook nog goed wat een vriendin me in die tijd wel eens vroeg. ‘Als je jezelf als oude vrouw op een bankje voor het bejaardenhuis ziet zitten, wie zit er dan naast je?’ Dan zag ik Huub naast me zitten. Met Lucas was het spannend en nieuw en natuurlijk heb je het samen geweldig als je alleen maar leuke dingen doet, maar je blijft niet je hele leven jong en hip. Je moet het lange tijd samen rooien en van Huub wist ik zeker dat ik het met hem altijd leuk zou kunnen hebben. Ik was natuurlijk niet voor niets bij hem weg gegaan, maar het gekke was dat Huub begon te veranderen. Of eigenlijk begon hij weer zichzelf te worden. Ik hou van mannen met een passie, met gedrevenheid voor iets, en dat had Huub altijd gehad en kreeg hij nu weer terug. Zo wilde hij al zijn leven lang met schrijven zijn brood verdienen, maar durfde hij, ondanks mijn aanmoedigingen, nooit de stap te zetten, en had hij nu zomaar zijn baan opgezegd om zijn droom na te jagen. Daar praatte hij over en dat vond ik geweldig. Ik zag steeds meer de Huub in hem waar ik ooit zo verliefd op was geworden."

"Ik wist dat zij en Huub het wel leuk hadden, maar dat Huub niet helemaal gelukkig was met haar."Voor Lucas was het erg vervelend dat ik Huub zo moeilijk los kon laten. En niet alleen voor hem: Huub had een nieuwe vriendin die al heel vaak bij hem in huis was, het huis dat wij samen hadden gekocht, en zij had het er ook moeilijk mee dat Huub en ik zo vaak contact hadden. Als ik Huub belde en hij was er niet, dan begon ze me bijvoorbeeld te vertellen over de veranderingen in de inrichting van het huis en dat ‘hun huis’ nu zo gezellig was. Dat deed me pijn, want ergens zag ik dat huis nog steeds als óns huis, van Huub en mij. En ik wist dat zij en Huub het wel leuk hadden, maar dat Huub niet helemaal gelukkig was met haar. Als ik met hem praatte, bespraken we onze nieuwe liefdes namelijk uitgebreid. Niet om te roddelen, maar puur omdat we elkaar zo goed kenden, we goed konden praten en ons ei kwijt moesten."

"De scheiding was al in gang gezet. Ik weet nog goed dat we samen naar een scheidingsbemiddelaar – een advocaat – gingen om alles te bespreken. Ik had al een paar keer gezegd dat ik hem eigenlijk terugwilde, maar dan hield hij altijd de boot af. Hij zei dat hij nu al met andere dingen bezig was en zijn leven een andere wending had gegeven en de scheiding wilde doorzetten. Maar de nieuwe wending die hij aan zijn leven had gegeven, onder andere in zijn werk, maakte hem voor mij nou juist weer zo aantrekkelijk! Tijdens de eerste afspraak met de advocaat heb ik alleen maar zitten huilen. We hadden onze relatie laten verschrompelen en daar had ik zo’n spijt van. We hadden eraan moeten werken en dan waren we er vast wel uitgekomen. Hoe had ik zó stom kunnen zijn! Wat had ik in Godsnaam weggegooid!
Met de scheidingsbemiddelaar spraken we af dat Huub en ik een ‘verdeellijst’ zouden maken. Van al onze gezamenlijke spullen moesten we bepalen voor wie ze waren. Het huis was voor Huub, maar omdat hij ontslag had genomen, kon hij het alleen niet betalen. Ik betaalde dus nog mee aan de hypotheek want ik had een goeie baan. Heel veel andere spullen mocht hij ook houden. Ik had toch nog geen eigen plek, zat nog steeds in onderhuur in het huis van die vriendin. Ik wilde eigenlijk helemaal niet nadenken over de verdeling, ik vond Huub elke keer dat ik hem sprak weer zó leuk dat ik wilde proberen er nog wat van te maken. Stom genoeg miste ik Lucas als ik bij Huub was, want Lucas voegde toch ook spanning aan mijn leven toe. Ik kon al die maanden écht niet kiezen tussen die twee, het verscheurde me. Eén van de ersgte dingen vind ik nog dat ik daarmee vooral Lucas zo’n pijn deed. Hij wist dat hij begon aan een relatie met iemand die nét een huwelijk achter de rug had, maar toch. Ik heb nooit gelogen tegen hem. Als ik zei dat ik met hem verder wilde, dan vóelde ik dat ook zo. Maar een paar dagen later kon het weer anders zijn en wilde ik alleen maar Huub."

"Hij miste mij, ik miste hem, we hadden de maanden daarvoor al zo veel gepraat dat we ook wisten wat er mis was gegaan in onze relatie.""In de weken voordat we weer naar de scheidingsbemiddelaar gingen, liep Huubs relatie stuk. Wie het uitmaakte, weet ik eigenlijk niet, ze kwamen denk ik samen tot de conclusie dat het niet werkte. Huub en ik gingen nog een kop koffie drinken voor de afspraak met de advocaat, en tijdens dat gesprek besloten we het toch nog een keer samen te proberen. Hij miste mij, ik miste hem, we hadden de maanden daarvoor al zo veel gepraat dat we ook wisten wat er mis was gegaan in onze relatie. We hadden niet genoeg een gezamenlijk leven gehad, we hadden het eigenlijk vanzelfsprekend gevonden dat we bij elkaar waren en deden geen moeite meer voor elkaar, staken geen energie meer in de relatie. Het was een sleur geworden. En in de tijd dat we uit elkaar waren, hadden we weer leren zien wat we zo leuk vonden aan elkaar. Huub had keuzes gemaakt in zijn leven en dat vond ik heel goed, hij stond steviger in zijn schoenen. Ik weet nog dat we hand in hand en giechelend bij de scheidingsbemiddelaar binnenkwamen en haar vertelden dat de scheiding niet doorging."

"Iemand heeft wel eens aan Huub gevraagd of hij me nog wel kon vertrouwen na wat ik had gedaan. Maar nee, dat was geen probleem. Ik was vrij snel eerlijk geweest over mijn verliefdheid en heb nooit iets achter zijn rug om gedaan. Dát vertrouwen was er wel, maar er was toch ook wel iets verloren gegaan. De vanzelfsprekende intimiteit, het onvoorwaardelijke, het vertrouwen dat onze relatie niet stuk kon. De balans was weg. We hadden samen een geschiedenis, we hadden nieuwe kanten van onszelf ontdekt in de afgelopen maanden en die dingen moesten we weer samenbrengen, met behoud van ons zelf.
Het was verwarrend, maar eigenlijk is het ook heel soepel gegaan. Misschien ook doordat ik al een vakantie had geboekt: ik ging in mijn eentje een maand naar Thailand en Laos. Ik had nooit alleen gereisd en dat was één van mijn wensen geweest toen ik bij Huub was weggegaan. Ik heb een heerlijke reis gehad, en keek er enorm naar uit Huub weer te zien. Ik weet nog dat ik terugkwam op Schiphol en Huub me kwam ophalen. Ik zag hem staan toen ik bij de bagageband stond, hij had een bordje bij zich met daarop ‘Ik heb je gemist’, en op de andere kant ‘liefneus’, zijn koosnaampje voor mij. Ik liep naar het glas en daar stonden we, met onze handen met het glas ertussen tegen elkaar aan. Súperverliefd. Thuis had hij de slaapkamer helemaal veranderd. Hij had een klamboe opgehangen met allemaal lichtjes erin, heel romantisch.
Na het weekend bracht hij me weer terug naar Amsterdam. Ik vond dat vreselijk, huilde dat ik meteen bij hem wilde blijven, maar ik ging toch omdat ik al mijn spullen nog in Amsterdam had. Ik zocht, in overleg met mijn vriendin, snel een andere onderhuurder en ben daarna weer bij Huub gaan wonen, in het huis dat we een paar jaar daarvoor samen hadden gekocht. Net voor de kerst was dat. Een paar weken voor onze trouwdag."

"De behoefte aan zo’n ‘groots en meeslepend’ leven is weg, ik móet niet meer zoveel van mezelf.""Ik heb in het jaar dat Huub en ik uit elkaar waren, veel over mezelf ontdekt. Ik moest die tweede pubertieit blijkbaar doormaken, maar het was heel duidelijk iets tijdelijks. De behoefte aan zo’n ‘groots en meeslepend’ leven is weg, ik móet niet meer zoveel van mezelf. Ik hoef niet meer naar interessante feestjes, waar ik overigens merkte dat er vooral veel dronken en onder invloed van drugs veel gepraat wordt over niks. Het gaat niet om zulke dingen in het leven, dat is ook niet wat je relatie de moeite waard maakt, het gaat erom hoe je je bij elkaar voelt. Bij Lucas zat dat maar deels goed, want als we niks deden, vond ik eigenlijk niks aan. Met Huub voelt het altijd goed en met hem blíjft het ook leuk, dat weet ik zeker."

"Er is nog iets veranderd in onze relatie. Eerder wilde ik nooit ‘stellen-dingen’ doen, was ik eigenlijk bang een stelletje te worden, maar nu ben ik er juist trots op. We doen wat wíj willen en wat een ander daarvan vindt, doet totaal niet terzake. We zijn op fietsvakantie naar Parijs geweest, we gaan binnenkort naar Senegal voor een djembé-cursus, we ontdekken dat we veel meer gezamenlijke passies hebben dan we dachten. Het benauwt me totaal niet meer, een hypotheek, een baan, een man. Het voelt hartstikke goed. Er zijn wel eens wat strubbelingen, maar dat lijkt me normaal, we hebben het superleuk samen en dat koesteren we. Er zal heus nog wel eens een crisis komen, maar we staan u allebei zo stevig in deze relatie, dat we wel wat kunnen hebben.”

Januari 2004