Gepubliceerd in Esta:

11 vragen aan Çilay Özdemir en 10 antwoorden

Nieuwe esta-columniste!

Çilay Özdemir (39) is van Turkse afkomst, single en journalist. Ze heeft geen kinderen. Een multiculturele vriendenkring heeft ze wel. “Ik schrijf over mijn eigen leven.”

1. Hoe voel je je nu?
“Heel goed! Ik ben de laatste weken erg gelukkig omdat ik heb besloten mijn vaste baan als gemeenteambtenaar in Amsterdam op te zeggen en alleen nog maar te schrijven. Ik schrijf voor Sen, het blad waar mijn zusje Senay hoofdredacteur is, en een column is esta is helemaal geweldig omdat dat iets van mezelf is, iets waar ik mijn eigen observaties en ervaringen in kwijt kan.”

2. Een keuze uit ijdelheid?
“Ik vind het leuk mezelf in een blad terug te zien, natuurlijk, maar ik hou niet van ijdelheid die ongegrond is. Ik bedoel, ik wil applaus omdat ik iets goed kan, niet om het applaus zelf. Maar deze keus maak ik vooral omdat ik het altijd al heel graag wíl, schrijven. Dat ik geen vast inkomen meer heb, is spannend, maar ik ben moedig genoeg voor dit soort stappen. Ik ben wel een type dat makkelijk een sprong in het diepe waagt.”

3. Ben je jaloers op Senay? Of zij op jou?
“Nee. Ik kan wel jaloers zijn op beroemde vrouwen die iets doen wat ze heel graag willen. Ja, zo’n vrouw is Senay natuurlijk ook steeds meer, maar zij is mijn zús! Wij zijn een kliekje hoor, thuis, vijf meiden en één broer. Jaloezie, daar doen we niet aan, zo zijn we ook niet opgevoed. Ik ben vooral heel erg trots op Senay.”

4. Hoeveel weeg je?
“Dat weet ik niet. Het is zeker acht jaar geleden dat ik op een weegschaal heb gestaan; zo lang woon ik waar ik nu woon en in dit huis heb ik nooit een weegschaal gehad. Ik heb maat 40, soms 38, de afgelopen weken ben ik een paar kilo afgevallen omdat ik meer sport. Ik ben wel tevreden met mijn lijf.”

5. Terwijl je bijna veertig bent, toch?
“Hou op! Niet leuk, ik vind het gewoon oud. Ik besef steeds meer hoe snel de tijd eigenlijk gaat, dat ik zo’n beetje op de helft ben. Ik voel me helemaal geen 39. Daar hoort toch een man bij, en kinderen, en ik heb geen gezin. Ja, ik had wel kinderen willen hebben, vooral sinds mijn 35-ste is die drang er wel. Een paar jaar geleden was ik nog verliefd op een man met wie ik een gezin wilde, maar die relatie hield geen stand en sinds drie jaar ben ik weer alleen. Wil ik nog kinderen, dan zou ik dus snel een man moeten vinden die dat óók wil. De meeste mannen die ik nu ontmoet, zijn gescheiden en hebben al kinderen en willen niet meer. Na je veertigste nog moeder worden, is toch vrij zeldzaam. Daar heb ik geen slapeloze nachten van hoor, het is gewoon zo gelopen.”

6. Wanneer was je laatste afspraakje?
“Gisteravond. Met een Nederlandse man, een leuke die er nog leuk uitziet ook. Ik heb al twee keer bij hem op de motor gezeten, geweldig.”

7. Lijk je het meest op je vader of je moeder?
“Op mijn moeder. Sociaal, veel vrienden, ondernemend, altijd vol plannen en meestal vrolijk. Ze was fabrieksarbeider en zorgde daarnaast voor zes kinderen, en zat vol energie. Mijn vader was wat introverter, een wijze man. Ze ouders leven allebei niet meer; mijn moeder overleed twee jaar geleden, mijn vader zeven maanden later. Mijn moeder was gezond, ze zorgde voor mijn vader, die al lang ziek was. Iedereen had gedacht dat hij eerder zou gaan en toen was zij er ineens niet meer. Ik hoor vaak dat ik ook uiterlijk op haar lijk, vooral als ik een hoofddoek draag. Dat doe ik niet zo vaak trouwens, eigenlijk alleen als ik in Turkije en soms in Nederland naar een religieuze bijeenkomst ga. Een hoofddoek staat me helemaal niet.”

8. Ben je een goed moslim?
“Van mijn ouders heb ik geleerd dat een goede moslim anderen geen kwaad doet, niet liegt, niet steelt en altijd hygiënisch, schoon is. In die zin ben ik een goeie moslim. Ik zal ook nooit ongetrouwd samenwonen, dat mag niet van het geloof. Ik heb dus sinds ik uit huis ging, altijd alleen gewoond, ook als ik een relatie had."

9. Drink je alcohol?
“Op dat soort vragen geef ik geen antwoord. Het belangrijkste dat ik over mijn geloof wil zeggen, is dat ik geen absolute waarheden uit de Koran haal. Het is een leidraad en ik heb hersens gekregen om zélf na te denken en mijn eigen keuzes te maken.”

10. Wie wil je nooit meer zien?
“Eh, hmmm, nee, ik kan niemand bedenken. Er zijn wel mensen die me pijn hebben gedaan, maar om nou te zeggen dat ik die nooit meer wil zien, dat gaat een beetje ver. Misschien zou het wel lekker zijn de man die me ooit veel pijn deed, nog eens recht in zijn gezicht de waarheid te zeggen. Maar ach, dat heb ik ook wel achter me gelaten.”

11. Wat voeg je toe als columnist?
“Ik beweeg me heel makkelijk tussen mensen met allerlei verschillende achtergronden en heb een hele multiculturele vriendenkring. Ik kan dus over verschillen en overeenkomsten tussen mensen schrijven omdat ik er zelf middenin zit. Ik schrijf over mijn eigen leven, maar dat raakt dus aan thema’s die nu in Nederland spelen. Volgens mij voegt dat zeker wat toe.”

September 2005

Links:

De site van Senay, de zus van Çilay